Flat Earth Society
Openingsconcert van Flat Earth Society zet de toon!
Flat Earth Society - JazzCase - Dommelhof - Neerpelt - donderdag 18 september 2009
Het openingsconcert van het nieuwe JazzCase seizoen was meteen een voltreffer met Flat Earth Society die zorgde voor een stevige brok muziek voor een talrijk en enthousiast publiek.
Deze zomer speelde de band een ongelooflijk sterk concert in het park Den Brandt in het kader van Jazz Middelheim als opwarmact voor publiekstrekker John Zorn, Lou Reed en Laura Anderson. Helaas ontglipte dit optreden deels aan mijn aandacht wegens te reikhalzend uitkijken naar wat volgen ging. Ten onrechte bleek achteraf want te oordelen aan de vele positieve recensies overklaste FES moeiteloos dit trio met een gebalde en gefocuste set. Shame on me.
In JazzCase bracht FES een uitgebreide set die meer dan 2 uren duurde, weliswaar onderbroken door een korte pauze en een stroompanne…. Een non-stop en adembenemend concert vol speelse muzikale wendingen en doorpekt met humor en dit niet enkel in de geestige songtitels maar die ook vervat zat in de bizarre en grappige muzikale kronkels en slotakkoorden.
Een setlist met uitsluitend werk van hun laatste cd’s, ‘Cheer Me Perverts’, voor wie het nog niet wist, een anagram voor Peter Vermeersch, en ‘Psycoscout’. Met enkele nieuwe nummers werd ook een tipje gelicht van de in het najaar te verschijnen: ‘Answer Songs’, een cd met daarop muziek geschreven als antwoorden op bestaande en bekende songs.
Met de pletwals Psychoscout werd meteen de typische FES-sound neergezet, een adembenemend tempo, waanzinnig swingend rondom een stevige groove.
Deze niet aflatende ‘Wall of Sound’ werd verder gezet in ‘Rearm, Get That Char’ met Bart Maris schreeuwend op trompet en met een heerlijk vibrafoongeluid van Tom Wouters.
Het als ballad aangekondigde ‘Kotopoulopology’ begon erg chaotisch en vloeide
vervolgens over in wondermooi pianospel van Peter Vandenberghe….helaas van korte duur want het geheel sloeg in alle heftigheid op hol en dreigde zelfs grotesk uit de bocht te gaan met hectische blazerklanken die alle kanten uitspatten.
Ook in ‘Bad Linen’ werd een solide geluidsmuur opgetrokken en een spanning opgebouwd die je bij het nekvel greep om je niet meer los te laten. Met de schreeuwende sax van Benjamin Boutreur voortgestuwd door een uitbundige Teun Verbruggen op percussie. Spectaculair, bruisend en zonder rustpauze in een waanzinnig circus van geluid.
Het hectische ‘Clusterthing’ als een clustering van verschillende muzikale ritmes en tempi, neurotisch en tegelijkertijd bombastisch met de zangpartijen.
Of de improviserende sax van Michel Mast in ‘Smoke On Fire, The King Is Burning’ begeleid door een schitterende en nadrukkelijk aanwezige Pierre Vervloesem op gitaar, later aangevuld door Vandenberghe op piano.
Met ‘Without’ werd het concert na de pauze traag en chaotisch terug op gang getrokken met fragiel pianospel waarna het geheel ontaarde in een bizarre treurmars.
Opmerkelijk anders van stijl was het hectische ‘Drizzlin’ On Heels’ opgejaagd gezongen door Tom Wouters een nummer dat ook op de nieuwe ‘Answer Songs’ zal prijken.
Het meest toegankelijke nummer van de set was ongetwijfeld ‘Gulls & Buoys’, dat probleemloos een achtervolgingsscène uit een Bondfilm zou kunnen begeleiden. Voortstuwende, pompende en stampende blazers met een sublieme Kristof Roseeuw op contrabas en trompettist Bart Maris op de achtergrond.
De vaart in het concert was niet te stoppen en zelfs de korte stroompanne tijdens ‘Too Sublime In Sin’ onderbrak maar even de op hol geslagen machine die na dit intermezzo improviserend probleemloos de draad terug opnam.
Het grappige en dubbelzinnige ‘Miss Possible’ met de explosieve saxsolo en de geestige lyrics ‘Daisy is so lazy and she makes the world go round’ .
En alsof dit alles nog niet genoeg was werden als toegift nog ‘Dawn On The Dessert’ en ‘Edward, Why Don’t You Play Some Blues’ gebracht.
Een concert als een wervelwind met een band die in grote vorm stak met enthousiaste muzikanten die voluit gingen en overliepen van speelplezier. FES onderscheidt zich van andere bigbands door haar geslaagde mix van invloeden uit jazz, funk, rock met circus- en fanfaremuziek. Een kruising als het ware tussen de bizarre experimenten van Frank Zappa’s Mothers of Invention en het Willem Breuker Kollektief, kleurrijke en avontuurlijke muziek vol contrasten en gekruid met speelse humor. Deze cross-over is uniek en vormt de identiteit van de groep en stelt hen in staat om een breed publiek te boeien.
Visuele muziek ook en dit niet enkel door het wervelende spektakel op de scène maar ook omdat je er je eigen filmbeelden bij kan verzinnen.
Maar al deze clichés en geplakte etiketten zijn ontoereikend om weer te geven wat een adembenemend concert FES hier neerzette…en daarmee het 4de JazzCase seizoen groots opende.
Klik hier voor een fotoverslag van dit concert door Cees van de Ven
(Robert Kinable, 10, 10, 2009)